door Hans en Paula Bouter, deelnemers dansweekend

Hoog culinair dansstandje in Maastricht.

Vrijdagavond, zaterdag en zondag van het laatste weekeinde in November organiseert Dance 4.2. het inmiddels traditionele tango- en salsaweekend in Nederland. Met de nadruk op Nederland, want België lag binnen wandelbereik, maar toch nog net in Maastricht.

Koop een enorme tot woning omgetoverde Limburgse boerenhoeve, voeg daarbij een Italiaans paar kookkunstenaars, een tweetal onvolprezen professionele dansdocenten en de onbeschrijfelijke gastvrijheid van de eigenaar en eigenaresse van het pand en je hebt alle ingrediënten voor een super geslaagd dansevenement, dat zeker voor herhaling vatbaar is.

Door de gladheid, harde wind en hevige sneeuwval beleeft Nederland een "zwarte vrijdag". Een zwaar verkeersinfarct ontstaat door het verstopt raken van de autosnelwegen met talrijke files van soms wel 100 km lang. Een record! Ondanks dat zijn nagenoeg alle deelnemers naar het uiterste zuidwest -puntje van Limburg gereisd, waarbij sommigen 6 à 7 uur in de auto hebben doorgebracht in barre weersomstandigheden.

De pijn is snel vergeten na het warme welkom van Rianne en Bernhard, onze gastvrouw en -heer. Een alcoholische opkikker en de verrukkelijke Italiaanse hapjes van keukenprins Giorgio en zijn prinses Diana, de ingehuurde koks, brengen ons meteen in een huiselijke sfeer. Die vinden we ook terug in de familiehoeves, waar we logeren, net over de Belgische grens. Keurige onderkomens met huiskamer, badkamer en afzonderlijke slaapkamers. Je zou bijna vergeten, dat we toch vooral waren gekomen om te dansen.

Hoewel Lorena en Marlon, onze respectievelijke tango- en salsaleraar, nog even het slechte weer aankijken, wordt er evengoed gedanst, mede dankzij de bereidwilligheid van iets meer ervaren deelnemers. Zo kunnen 2 geïmproviseerde workshopjes gegeven worden, die, zo blijkt achteraf, geen onherstelbare schade hebben aangericht. Tot in de kleine uurtjes dansen, eten en drinken we. Ook en laten we dat vooral niet vergeten, maken we kennis met nieuwe dansliefhebbers en praten we bij  met de oudgedienden over de Spaanse dansavonturen. Daarvan zijn er inmiddels 3 geweest, die stuk voor stuk het predicaat  "geslaagd" mogen dragen. Daarbij kunnen we nu ook Maastricht voegen, zoals mag blijken uit het verdere verloop.

Zaterdagmorgen, een witte wereld. De sneeuw is nu ook doorgedrongen tot het Limburgse land, dat erbij ligt als een ouderwetse kerstkaart. Schappelijke tijd, gezamenlijk

ontbijt. Voor alles is gezorgd. Zo compleet en lekker, dat we de 4- en 5-minuteneitjes niet eens gemist hebben. Intussen zijn ook Lorena en Marlon aangeschoven. Met hun charismatische verschijning en innemende persoonlijkheid is het een feest om van hen les te krijgen. Die morgen staan we opgeteld toch gauw zo'n 3 à 4 uur op de dansvloer. Dat ontgaat onze gastvrouw niet. Zij zorgt voor constante aanvoer van krakend verse broodjes en Limburgse vlaaien, verse koffie en thee, water en melk. Plotseling staan er ook weer Italiaanse hapjes op tafel. Giorgio is weer in het pand.

Na een verhelderende tango- en salsaworkshop is er gelegenheid wat cultuur op te snuiven in de stad Maastricht. Daarbij moeten we vooral niet de uitnodiging om eens een bezoekje te brengen aan de plaatselijke "tango-winkel" afslaan en na sluitingstijd  een wijntje te drinken met de eigenares. Zo gezegd, zo gedaan. Zij is allervriendelijkst en trots op haar sinds een jaar lopende zaak. Er is kermis op het Vrijthof. De geuren van allerhande eet- en drinkwaren roepen in de gure winterkou een onweerstaanbare lust op om je over te geven aan een zwelgpartij.

Ons verzadigingsniveau is echter nog dermate hoog, dat we daarvan maar hebben afgezien. Hoewel, na het bezoek aan "Mi Pasion" (de tangowinkel), worden we slachtoffer van de oliebollentent aan het eind van de Servaasbrug. De verleiding is te groot.

Eenmaal "thuis" wacht ons wederom een hartversterking, die we best kunnen gebruiken na een wandeling door het kille duister van de avond. Foto's en filmpje kijken op de laptop: een onderhoudend tijdverdrijf, mede door het ter plekke "ingesproken" commentaar. Er is heel wat materiaal van de afgelopen jaren. Zóveel, dat we moeten opschieten om ons op te maken voor het dansfeest met Italiaans buffet. Een eindeloos voorbijtrekkend circus van culinaire hoogstandjes, een lust voor het oog en de tong.
Chef Giorgio voorziet zijn creaties van deskundige uitleg. Een prima gekozen Italiaanse rode wijn rondt het geheel af. Rond middernacht de vierde en laatste gang. Tussen de gangen door is de nodige energie verbruikt met dansen op

ingetogen tango- en uitbundige salsaklanken. Dus is er weer een plekje voor de vis en/of de kip. Als toetje dansen tot diep in de nacht met als kers op de taart:  Harry, onze bejaarde puber en mascotte. Hij sleurt onvermoeibaar de ene na de andere schone dame de dansvloer op en verovert haar op zijn eigen wijze.

En dan die dansvloer!  Geweldig!  Prachtig!  Wat een vloer!   Zeker zowat 100 m²  kwaliteitsparket. Een vloer, waarop menige dansschoolhouder trots zou zijn. Een genot om over te bewegen en, na enige aanpassing, om op te ontbijten na een nachtelijk verblijf in België.

Het is inmiddels zondagmorgen. Er moeten nog 2x 2 workshops afgewerkt worden: beginners/gevorderden tango/salsa. Deelnemen of afkijken of allebei, wat je wilt. Als het te gek wordt, kan je altijd nog afhaken. Als intermezzo laten Lorena en Marlon wat kort showwerk zien.

Erg goed, maar het wordt wel pijnlijk duidelijk dat er nog heel veel te leren valt. Een Dance-4-2-er echter laat zich niet snel afschrikken. Onverschrokken persen we door tot de laatste stap, maar niet zonder geestdrift. Moe maar voldaan vallen we aan op de late lunch. Giorgio en Diana toveren hun laatste pastatruc uit de hoge koksmuts.

Na een resumerend dankwoord van onze gastheer t.a.v. koks, docenten en deelnemers, danken de deelnemers op hun beurt Bernhard en Rianne voor hun onbegrensde gastvrijheid en perfecte organisatie.
Afscheid nemen is altijd een beetje sterven, maar we dragen een levendige herinnering met ons mee aan een bijzonder geslaagd evenement. We kijken halsreikend uit naar de volgende Dance voor twee. Wachten tot Spanje?

Hans en Paula Bouter